Hoe ik pensioenadviseur werd – Daar was opeens die vacature

In mijn vorig blog beschreef ik hoe ikzelf ervaar dat de tijden veranderen. Ik zie dat vooral bij mijn eigen kinderen: mijn dochter die een uitstekende opleiding heeft gevolgd en de nodige diploma’s heeft en desondanks tóch maar niet aan de bak kon komen.

Gewoon door die economische crisis. De ene dag lijk je alles onder controle te hebben en is alles goed, maar de volgende dag kan de hele economie en markt overhoop liggen. Jarenlang bij dezelfde werkgever werken is daarom schijnbaar niet meer van deze tijd.

Dit zette me aan het denken.

Ik had dus jarenlang met plezier gewerkt bij de bank als accountant, maar het daagde me dus niet meer uit. Zoals ik opgevoed ben zou dat in principe niets uit moeten maken. Je zou worden gezien als een zeurpiet als ik thuis zou komen met ‘mijn baan daagt me niet meer genoeg uit, ik wil iets anders’. Ik zou worden aangekeken met ‘gedraag je als een vent, doe normaal en ga morgen weer aan het werk. Je hebt een verantwoordelijkheid’.

Maar ik leer van mijn kinderen. Zoals het altijd was, betekent niet automatisch dat het ook zo zou moeten zijn. Zodoende ben ik na gaan denken hoe ik deze langzaam insluipende verveling op mijn werk zou kunnen gaan veranderen. Dáár ben ik immers wél verantwoordelijk voor. Klanten moet ik hoe dan ook voor 100% goed bedienen. Omdat ik het plezier in mijn werk verlies, betekent niet dat klanten onder de service mogen lijden. Sowieso ben ik loyaal toe naar mijn werkgever en dat hoort ook vind ik.

Goed, de financiële wereld bevalt me wel uitstekend, dus ik zou geen enorme carrière switch willen. Zou ik iets extra’s aan kunnen bieden aan klanten? Een extra cursus vragen aan mijn werkgever die ten goede komt voor mijn functie? Tja, maar wat dan? Uiteindelijk komen mensen toch wel met dezelfde vragen, dus ik kan me wel meer gaan verdiepen op bepaalde aspecten en onderwerpen, als ik bij m’n werkgever wil blijven, dan zal ik toch dezelfde soort klanten blijven krijgen.Professional-knowledge1

Tot op een dag er een bericht op intranet stond. Het was een vacature die mijn werkgever graag, indien mogelijk, intern wilde laten vervullen. Met grote letters prijkte de titel: ‘pensioenadviseur gezocht’. Pensioenadviseur… Ik kreeg wel vaak klanten die me vragen over pensioen gerelateerde zaken stelden.

Pensioen en premies, banksparen pensioen, ga zo maar door.  En dan moest ik ze dus steeds doorverwijzen naar mijn collega. Wellicht was dat de reden? Dat Henk teveel aanvragen kreeg? En dat ze daarom nog een pensioenadviseur nodig hadden?

Geen idee waarom ik stil bleef staan bij deze vacature, waarom ik het in overweging nam. Ik kon toch moeilijk nog op mijn leeftijd een complete studie gaan volgen?